قلم صد و سی و نه

مهر ۰۳، ۱۳۸۸

راه تو ،راه «دیگری» نیست! فراموش مکن

در بازگشت از كليسا، جك از دوستش ماكس مي پرسد:
«فكر مي كني آيا مي شود هنگام دعا كردن سيگار كشيد؟»
ماكس جواب مي دهد:
«چرا از كشيش نمي پرسي؟»
جك نزد كشيش مي رود و مي پرسد:
«جناب كشيش، مي توانم وقتي در حال دعا كردن هستم، سيگار بكشم.»
كشيش پاسخ مي دهد:
«نه، پسرم، نمي شود. اين بي ادبي به مذهب است.»
جك نتيجه را براي دوستش ماكس بازگو مي كند.
ماكس مي گويد:
«تعجبي نداره. تو سئوال را درست مطرح نكردي. بگذار من بپرسم.»
ماكس نزد كشيش مي رود و مي پرسد:
«آيا وقتي در حال سيگار كشيدنم مي توانم دعا كنم
؟»
كشيش مشتاقانه پاسخ مي دهد:
«مطمئناًً، پسرم. مطمئناً. »

.........................................
پ.ن: عزیزکم سوالت را طوری بپرس که جواب دلخواهت را بگیری، بازی با کلمات همیشه پیروزی بخش نیست
پ.ن: حرمت آدمی بیشتر از این هاست که نیش و کنایه هایت جذاب باشند. آدمی تنها دمی است و بازدمی. هرگز فراموش مکن
پ.ن: می آید... می گذرد... تمام می شود... فراموشی گاهی ...هیچگاه... به سراغ آدمی نمی آید ... و این درد زخمی می شود گوشه دلت
پ.ن: و این گونه ای دیگر از تناقضات ذاتی من است(به قول یک دوست) هرگر نمی توانم در کنار شادی تلخی را جا ندهم...

شهریور ۳۱، ۱۳۸۸

یک اتفاق ساده...

اولی از تلخی این روزها گفت. از فشار های عصبی ، از تولد امشب دوستی که هیچ حوصله رفتن اش را ندارد. از فردایی که باید به اجبار خانواده برود تور ترکیه و سواحل مدیترانه و اینکه چه قدر این دنیا لعنتی است ، بعد با حالتی عصبی سیگاری گیراند، پک عمیقی زد و زیر لب دوباره چیز هایی گفت...

.
دومی هیچ چیز نگفت.

...................................

پ.ن: دومی هیچ چیز نگفت

آرشــیو ایــن روزهــا

میلاد یکی کودک

شکفتن گلی ماند

چیزی نادر به زندگی آغاز می کند

با شادی و اندکی درد

روزانه به گونه ای نمایان

بر می بالد

بدان ماند که نادره ی نخستین است

و نادره ی آخرین.

تنها آنکه بزرگترین جا را به خود اختصاص نمی دهد از شادی لبخند بهره می تواند داشت

آنکه جای کافی برای دیگران دارد

صمیمانه تر می تواند با دیگران بخندد

با دیگران بگرید

(احمـــد شـامـلــــو)

بـی خـوابــی

یک سخن بسیار جدی

خوب حواست را جمع کن، غم و درد و دل مردگی آرام و بی صدا به سراغت می آید

آرام و بی صدا

کم کمک رخنه می کند در وجودت

آرام و بی صدا

بعد دوست و رفیق می شود

به او عادت می کنی

با او شب ها صبح می کنی

و روزها را شب

آنقدر می رود و می گذرد تا به جایی می رسی که بی آن دیگر زیستن ات مختل می شود

به معنی دقیق کلمه آنقدر از غم و افسردگی ات لذت برده ای و بدان خوی کرده ای که هر کار که بکنی دیگر نمی توانی فراموشش کنی

می نشینی و اگر هیچ دلیلی هم برایش نباشد

اگر واقعن خوب و شاد هم باشی

برایش دلیل می سازی

خلق می کنی

افیون می شود می رود در خون ات

می رود زیر پوست ات

و این بلا از همه چیز تلخ تر و سخت تر است

.

حواست باشد

مگذار از درد و رنج لذت ببری
که اگر مزه کند زیر دندانت
رها کردنش
تنها مرگ است

و گرنه مکتب ملال ورودت به این عرصه را صمیمانه تبریک می گوید

(قائم مقام مکتب ملال)

:دی

ادامه دارد...

مهر ۰۷، ۱۳۸۸

together through life

مهر ۰۳، ۱۳۸۸

راه تو ،راه «دیگری» نیست! فراموش مکن

شهریور ۳۱، ۱۳۸۸

یک اتفاق ساده...

آرشــیو ایــن روزهــا

بـی خـوابــی

دسته بندی موضوعی

قديم ترها

سر می زنم

تماس